Το Δικαίωμα του Πολίτη και η Προστασία του – Άρθρο Υποπλοίαρχου του ΠΝ

Γράφει ο Υποπλοίαρχος (Ε) Γεώργιος Αλεξανδράκης ΠΝ 

Λόγω της υφιστάμενης και γνωστής αγανάκτησης πολλών πολιτών από την εξυπηρέτησή τους στις Δημόσιες Υπηρεσίες, θα γίνει μια προσπάθεια προσέγγισης λύσεως με αποφυγή νομικών όρων που ενδεχομένως να δυσκολέψουν την κατανόηση της ουσίας.

Πολλές πτυχές του βίου μας απαιτούν ενέργειες της Πολιτείας οι οποίες υλοποιούνται δια της Δημόσιας Διοίκησης δηλαδή διά των Δημοσίων Υπαλλήλων.

Ποιοι είναι οι αδιάφθοροι του ΓΕΕΘΑ;

Κατά καιρούς και στα πλαίσια της δημοσιογραφικής υποχρέωσης και δεοντολογίας όπως αυτή έχει καθήκον και Συνταγματική αποστολή να ελέγχει την εξουσία σε κάθε της μορφή, έχουμε αναφερθεί σε διοικητικά ατοπήματα από ορισμένους στρατιωτικούς. 
Αποτελούν την εξαίρεση όπως έχουμε επισημάνει.
Στο ΓΕΕΘΑ υπάρχει “αξιωματικός ασπίδα” όλων αυτών των περιπτώσεων και νομίζουμε ότι αξίζει να αναφερθούμε εκτενώς.

Πρόκειται για τον Υποπλοίαρχο (Ε) ....

Ένας Ανθυποπλοίαρχος τιμά τους ήρωες του Βασίλισσα Όλγα μ΄ ένα ποίημα!

Στις 10:00 το πρωί της Κυριακής 26 Σεπτεμβρίου 1943, οι σειρήνες ήχησαν στον όρμο Λακί της Λέρου. Γερμανική επιδρομή από 40 stukas επιτέθηκαν στα αγκυροβολημένα πλοία. 

Τελικά το Β. ΟΛΓΑ βυθίστηκε, μετά από ηρωϊκή μάχη του πληρώματός του με τα γερμανικά αεροπλάνα. Απωλέσθηκαν ο κυβερνήτης, πλωτάρχης Γ. Μπλέσσας ΒΠΝ, 6 αξιωματικοί, 65 υπαξιωματικοί και ναύτες.

Πολλά χρόνια μετά, την άνοιξη του 2004, ένας αξιωματικός του ΠΝ έκανε βάρδια στην ΤΠΚ ΜΠΛΕΣΣΑΣ.

Ήρωες και «ήρωες» . Του Γεωργίου Αλ. Αλεξανδράκη

Κρήτη νησί ξεχωριστό κόρη του Βενιζέλου  
περήφανη αρχόντισσα κόσμημα Μεραμπέλλου 1 
Ο Βενιζέλος σ’ένωσε με την λοιπή Ελλάδα 
εσέ και τα λοιπά νησιά με περισσή εξυπνάδα.

Μα ξάφνου ο Λευτέρης  μας εκτός από τον Τούρκο                           διαπίστωσε εχθρό βαρύ ομοιάζοντας τον βούρκο.
Πρώτα αυτός κι ο Μεταξάς προς όφελος της Χώρας
τον μπολσεβίκο εκτόπισαν χωρίς απώλεια ώρας 2.

Χρόνια πολλά επέρασαν και ξέχασαν οι Ανθρώποι 
τι σήμαινε αριστερός σε όλη την Ευρώπη.
Κι εσύ καημένη λευτεριά ανέχεσαι εσχάτως 
κιθάρες των αριστερών να τραγουδούν προσφάτως.

United States of America: Birth and essence of Greece’s genuine daughter, protector of Western Civilization (Article by LtJG G. Alexandrakis, HN, translated in English by Captain A. Konsolakis, HN ret.)

North America, 1789. The American Revolution of 4^th of July 1776 against the iron-clad British Empire is complete and the need for the establishment of constitutional structures for the new free society has arisen. 

Liberation from the relentless English yoke has just been achieved. 

This is the moment the world will change and after 2300 years humanity once again will cloak itself in the mantle of Right.

The architect of the greatest victory in second millennium is the General of the Generals, George Washington, whose greatness, as shown below, was not limited in his military virtues but also and much more in his political perception enhanced by the integrity of this character.

During the victors’ convocation, Washington’s compatriots propose to him to be dubbed the new King of America.

Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής: Γέννηση και υπόσταση της γνήσιας θυγατέρας της Ελλάδος, προστάτιδας του Δυτικού Πολιτισμού (Άρθρο του Γ. Αλεξανδράκη Αξιωματικού (Ε) εε του ΠΝ)

Βόρειος Αμερική 1789. Η Αμερικανική Επανάσταση της 4ης Ιουλίου 1776 έχει τελειώσει ενάντια στην αυτοκρατορική και σιδηρά Μεγάλη Βρετανία και έχει προκύψει η ανάγκη σύστασης συνταγματικών δομών για το καινούργιο κράτος που μόλις έχει απελευθερωθεί από την αδυσώπητη  μέγγενη του Αγγλικού ζυγού. 

Είναι η χρονιά που θα αλλάξει τον κόσμο και η έννοια του ανθρώπου θα περιβληθεί επιτέλους, μετά από 2300 χρόνια, τον μανδύα του Δικαίου.

Πρωτεργάτης της σημαντικότερης νίκης της δεύτερης χιλιετίας είναι ο στρατηγός των στρατηγών  George Washington του οποίου το μεγαλείο, όπως θα δούμε παρακάτω, δεν εξαντλήθηκε στις στρατιωτικές αρετές του, αλλά πολύ περισσότερο στην πολιτική του αντίληψη που βοηθήθηκε από την ακεραιότητα του χαρακτήρα του.

Κατά την σύγκληση των νικητών, οι συμπατριώτες του Washington του προτείνουν αμέσως να γίνει ο νέος βασιλιάς της Αμερικής.

Το δικαίωμα «απαλλαγής» ή «αναπαύσεως» μετά την εκτέλεση 24ωρου υπηρεσίας. (Άρθρο του Γεωργίου Αλεξανδράκη, Αξιωματικού ε.ε. Π.Ν.)

    ΑΡΘΡΟ 7 Υ.Α. κ. ΥΕΘΑ/ΦΕΚ τ. Β΄     τ. Β΄  1139/2011

                ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ

Το πρόβλημα στις Ένοπλες Δυνάμεις που έχει απασχολήσει, γενικότερα, τόσο την Πολιτεία όσο και το ίδιο το στρατιωτικό προσωπικό, είναι οι παραπάνω ώρες εργασίας που απαιτούνται για την πλήρωση της αποστολής τους για τις οποίες δεν αποδίδεται μισθολογική αποζημίωση, γεγονός που θέτει, οπωσδήποτε θέμα Συνταγματικότητας, ενώ δεν υπολείπεται σημασίας το γεγονός ότι όπως το υλικό έτσι και το προσωπικό πρέπει να συντηρείται σε καλή κατάσταση και ξεκούραστο για όταν απαιτηθεί.

Το θέμα αυτό γίνεται ιδιαίτερα αντιληπτό όταν μετά τις, επί 24ωρο, εκτελεσθείσες υπηρεσίες / βάρδιες μέσα στις μονάδες, ο στρατιωτικός αναλάμβανε κανονικά τα καθήκοντά του που απαιτούσε η θέση στην οποία ήταν τοποθετημένος κατά το «εργάσιμο ωράριο» αν δεν υπήρχε κάποια άσκηση ή άλλη στρατιωτική δραστηριότητα.

Ο πειθαρχικός έλεγχος στις Ε.Δ. και η αντιμετώπιση του από το δίκαιο – Η προστασία διοίκησης και διοικούμενου - Μέρος ΄Β (Άρθρο του Γεωργίου Αλεξανδράκη, Αξιωματικός Π.Ν.)

Σε συνέχεια του Α' Μέρους το οποίο δημοσιεύθηκε χθες (δείτε εδώ). 

Β’ ΜΕΡΟΣ

ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ

Οι υποχρεώσεις εκ των Συνταγματικών Αρχών και των Νόμων του εκάστοτε Διοικητή / Διευθυντή / Κυβερνήτη σε ό,τι αφορά τον Πειθαρχικό Έλεγχο κατά των υπό αυτού διοικουμένων είναι:

α. Να ασκεί χρηστή διοίκηση, δηλαδή να σέβεται την προστασία των δικαιωμάτων του διοικουμένου και να λειτουργεί με επιείκεια και εντιμότητα, καθώς και να μην εκμεταλλεύεται το διοικούμενο ή ακόμη περισσότερο να δημιουργεί καταστάσεις πλάνης, απάτης ή απειλής του. Να μην λέει δηλαδή άλλα, με κλειστή την πόρτα και σε μια ΕΔΕ να ορκίζεται ότι είχε πει άλλα….η Πολιτεία δεν χρειάζεται αυτόν τον Αξιωματικό. Αξιωματικός σημαίνει ακεραιότητα ήθους και συμβολίζει την τέλεια ανθρώπινη δομή και υπόσταση.

β. Το παράπτωμα να είναι ορισμένο κατά τόπο, χρόνο και πράξη η οποία να προβλέπεται ακριβώς, ως παράβαση, σε οικεία διαταγή. Αξιολογικές έννοιες και γενικότητες / αοριστίες που αξιώνουν ποινή του τύπου «κοίταξε ειρωνικά τον Διοικητή» ή «διάγει

Ο πειθαρχικός έλεγχος στις Ε.Δ. και η αντιμετώπιση του από το δίκαιο – Η προστασία διοίκησης και διοικούμενου - Μέρος ΄Α (Άρθρο του Γεωργίου Αλεξανδράκη, Αξιωματικός Π.Ν.)

Κάθε δίκαιο, τόσο το ιδιωτικό όσο και το δημόσιο, ασχολείται εκτενώς με την τιμωρία παραβατικής / αποκλίνουσας συμπεριφοράς ενός φυσικού, κατά κύριο λόγο, προσώπου. Ο έλεγχος και η μετά από αυτόν διαδικασία επιβολής ποινών είναι η μεγαλύτερη άμυνα της ευνομούμενης κοινωνίας που θέλει τα μέλη της να συνυπάρχουν αρμονικά, δεδομένου ότι ο άνθρωπος από την στιγμή που θα γεννηθεί μέχρι να αποβιώσει τοποθετεί στην πιο περίοπτη και σημαντική θέση το δικό του «θέλω / βουλητικό» υποτιμώντας τις ανάγκες των άλλων συνανθρώπων του. Γι’ αυτό το λόγο οι σύγχρονες πολιτείες έχουν αναπτύξει κανόνες ελέγχου και επιγενόμενης συνέπειας προκειμένου να περιοριστούν εκείνοι που ρέπουν προς το «εγώ» αντί για το «εμείς» .

Α’ ΜΕΡΟΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ – ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ

Εδώ δεν θα μας απασχολήσει το πλέγμα δικαίου των Αστικών και Ποινικών κανόνων καθώς, ως παλαιότερα δίκαια, είναι αρκετά ορισμένα δικονομικώς και ως εκ τούτου οι δικαστές αλλά και οι διάδικοι είναι δύσκολο να αδικήσουν ή να αδικηθούν αντίστοιχα.

Η διαφθορά ως εχθρός των δικαιωμάτων του ανθρώπου και ως έγκλημα κατά την Ελληνική νομοθεσία και το διεθνές δίκαιο.

Απόσπασμα από Επιστημονική Εργασία του Ανθυποπλοιάρχου   (Ε)  Γεωργίου Αλεξανδράκη Π.Ν. με θέμα 
«Η διαφθορά ως εχθρός  των δικαιωμάτων του ανθρώπου και ως έγκλημα κατά την Ελληνική νομοθεσία και το διεθνές δίκαιο».

3.0 Η διαφθορά ως παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Μια ανάλυση / προσέγγιση της διαφθοράς που βασίζεται στα ανθρώπινα δικαιώματα, θα τονίσει τη βλάβη που προκαλεί η διαφθορά στα άτομα. Από αυτή την άποψη, η οποία είναι και αυτή που υποστηρίζεται κατά κόρον από ημεδαπούς και αλλοδαπούς επιστήμονες, συχνά θεωρείται δεδομένο ότι η διαφθορά παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όταν οι άνθρωποι κάνουν αυτόν τον ισχυρισμό, έχουν μια σειρά από ζητήματα στο μυαλό τους και συνήθως σημαίνει ότι όταν η διαφθορά είναι ευρέως διαδεδομένη, οι άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση στη δικαιοσύνη, δεν είναι ασφαλείς και δεν απολαμβάνουν προστασίας και με λίγα λόγια τα ανθρώπινα δικαιώματά τους είναι εξαιρετικά συμπιεσμένα κάτω από έναν ανεκτό μέσο όρο.

Έχει παρατηρηθεί σε χώρες όπου οι δικαστικοί υπάλληλοι και η αστυνομία να δίνουν μεγαλύτερη προσοχή στις δωροδοκίες παρά στον νόμο, τα νοσοκομεία να μην θεραπεύουν τους ανθρώπους επειδή οι ιατρικό προσωπικό μεροληπτεί υπέρ των ασθενών που πληρώνουν «μαύρα νοσήλια»,  ή επειδή τα νοσοκομεία στερούνται προμηθειών λόγω της διαφθοράς που επικρατεί στους διαγωνισμούς ή στις διαδικασίες σύναψης των συμβάσεων προμηθειών, διαδικασίες στις οποίες κάνουν την εμφάνισή τους οι πλέον γνωστές σε όλους, «μίζες».

Ο πολίτης υπηρετεί το κράτος ή το κράτος τον πολίτη; (Άρθρο του Αξιωματικού (Ε) Γ. Αλεξανδράκη ΠΝ)

Δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος από τους αναγνώστες του παρόντος που να μην έχει βιώσει έναν εκνευρισμό σε μία δημόσια υπηρεσία κατά την διάρκεια συναλλαγής του ή διεκπεραίωσης υπόθεσής του.

Σίγουρα είναι φορές που ο πολίτης πάει με κάποια ελλιπή δικαιολογητικά και αναγκάζεται να φύγει προς συμπλήρωση αυτών και να επανέλθει μετά με ολοκληρωμένο φάκελο που θα κατατεθεί στην δημόσια υπηρεσία (Εφορία, υπηρεσίες υπουργείων κλπ).

Τι γίνεται όμως όταν ο πολίτης έχει βρίσκεται στην δημόσια υπηρεσία «καλά διαβασμένος» αλλά διαπιστώνει ότι η δουλειά του δεν μπορεί να γίνει; Τι γίνεται όταν προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον υπάλληλο και ο τελευταίος δεν αφήνει ούτε ένα περιθώριο της προλεχθείσας επιζητούμενης επικοινωνίας; Υπάρχει τελικά προστασία για τον ταλαίπωρο πολίτη, όπως έχουμε συνηθίσει να τον αποκαλούμε τα τελευταία 40 χρόνια;

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή για να γίνουν όλα πιο κατανοητά με στόχο την καλύτερη αντιμετώπιση οποιουδήποτε ανακύψαντος θέματος που έχει σχέση με τα παραπάνω.  

Κατ’αρχάς πρέπει να καταλάβουμε αν υπάρχει ιεραρχική εξάρτηση μεταξύ υπαλλήλου – πολίτη από την οποία να απορρέει δυνατότητα ελέγχου τους ενός στον άλλον. Πολλοί θα πουν ότι ο υπάλληλος – και πρέπει εδώ να υπογραμμίσουμε ότι όταν λέμε υπάλληλος εννοούμε από τον διευθυντή μέχρι τον θυρωρό – δουλεύει για το κράτος το οποίο και εξυπηρετεί, οπότε ουδεμία σχέση έχει με τον πολίτη που έρχεται να εξυπηρετηθεί από το κράτος. Ως εκ τούτου, πρέπει να έχει και το ανάλογο «παρακλητικό» ύφος απέναντι στον υπάλληλο που ενσαρκώνει την βούληση του Κράτους.