Οι ποινές στη Σχολή Ναυτοπαίδων. (Απόσπασμα από βιβλίο του συγγραφέως Ε. Σφακτού)

Τα περισσότερα πειθαρχικά παραπτώματα των μαθητών της σχολής Πόρου περισσότερο είχαν να κάνουν με «εφηβικές αταξίες» παρά με σοβαρές παραβάσεις του πειθαρχικού κώδικα ή του κανονισμού εσωτερικής Υπηρεσίας της Σχολής.

Αυτό ήταν αποτέλεσμα της νεαρής ηλικίας των μαθητών. Μπορεί ο κανονισμός της Σχολής Ναυτοπαίδων να προέβλεπε απαραίτητο έτος εισαγωγής το 14ο (στρατολογικό) εν τούτοις δεκάδες ήταν αυτοί που έμπαιναν στη Σχολή διανύοντας το 13ο έτος της ηλικίας τους. Όσο λοιπόν κι αν «πιεζόταν»  να γίνει ένα «πρόωρο αντράκι» η ανήσυχη περίοδος της εφηβείας δεν μπορούσε να υποταχθεί ή να μπει σε καλούπια όπως επιθυμούσαν «άκρατοι εραστές της πειθαρχίας».

Έναρξη λειτουργίας Σχολής Ναυτοπαίδων στις 12 Ιανουαρίου 1889 παραγωγικής σχολής μονίμων υπαξιωματικών (σημερινή ΣΜΥΝ).

Έναρξη λειτουργίας Σχολής Ναυτοπαίδων (Παραγωγικής Σχολής Μονίμων Υπαξιωματικών) η οποία συστάθηκε στον θωρακοδρόμονα «Βασίλισσα Όλγα», με το διάταγμα της  14ης Ιουλίου 1888, επί υπουργίας Γεωργίου Θεοτόκη, «περί γενικού οργανισμού των πληρωμάτων στόλου» και διευθυνόταν από μάχιμο αξιωματικό του πλοίου. 

Οι ναυτόπαιδες για να καταταγούν έπρεπε να διανύουν το 15ον ή 16ον έτος τους ηλικίας τους, και να είναι σωματικά και πνευματικά υγιείς.
Έπρεπε δε να προέρχονται από τις περιοχές Βόλου, Πειραιά, Σύρου, Πάτρας και Κερκύρας. Στα ελληνικά πλοία κατά την επανάσταση και πρίν απ’αυτήν, οι ναυτόπαιδες ήταν συγγενείς του καπετάνιου και του πληρώματος που αποτελούσαν οι ναύτες.